آيه شماره 8 از سوره مبارکه عنکبوت
وَوَصَّيْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا وَإِن جَاهَدَاكَ لِتُشْرِكَ بِي مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ
و به انسان سفارش كرديم كه به پدر و مادر خود نيكى كند، و اگر آن دو كوشيدند تا چيزى را كه بدان علم ندارى شريك من سازى، از ايشان اطاعت مكن، سرانجامِ شما به سوى من است، پس شما را از (حقيقت) آنچه انجام مى‏داديد آگاه خواهم ساخت.
نيكى به والدين يك امر انسانى است، نه فقط ايمانى. «و وصّينا الانسان»
احسان و نيكى به والدين، بدون قيد و شرط است. «حُسناً» (شرطِ نژادى، سِنّى، منطقه‏اى، علمى، اجتماعى، سياسى، اقتصادى و ايمانى ندارد، حتّى اگر كافر و مشرك باشند، بايد احسان كرد.)
از احترامِ ديگران، سوء استفاده نكنيم. (والدين نبايد به خاطر احترام‏گزارى فرزندانشان، آنان را به شرك دعوت كنند.) «و اِن جاهداك»
فرزندان، بايد قدرت انتخاب تفكّر صحيح را داشته باشند. «جاهداك لتشرك بى… فلا تطعهما»
شرك، برهان و استدلال علمى ندارد. «ما ليس لك به علم»
در مسأله توحيد وشرك، با هيچ كس كنار نياييم و سازش نكنيم. «فلا تطعهما»
احسان به والدين، مطلق و هميشگى است؛ امّا اطاعت از والدين، مشروط به آن است كه انسان را از خدا دور نكنند. «فلا تطعهما»

آيه شماره 62 از سوره مبارکه مومنون
وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا وَلَدَيْنَا كِتَابٌ يَنطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
و ما هيچ كس را جز به مقدار توانش تكليف نمى‏كنيم، و نزد ما كتابى است كه به حقّ سخن مى‏گويد (و بر كار مردم گواه است) و به آنان هيچ ستمى‏ نمى‏شود.
گرچه سبقت و سرعت در كارهاى خير ارزش دارد، ولى افراط ممنوع است. «الاّ وُسعها»
تكليف همه‏ ى انسان‏ها يكسان نيست. هر كس به مقدار توانِ جسمى، فكرى و ماليش مكلّف است و خداوند تكليف غنى را از فقير نمى‏خواهد. «لا نكلّف نفساً الاّ وسعها»
در جهان‏ بينى الهى، هيچ كس گرفتار عقده و احساس حقارت نمى‏شود، چون بيش از توانش تكليفى ندارد. «الاّ وسعها» (آرى هر كس توانى دارد و وظيفه‏اى، پس بايد آرامش داشته باشيم)
برخى از شرايط مديريّت در اين آيه ذكر شده است، از جمله:
الف: آشنايى به توانايى افراد و واگذارى كار به مقدار توان آنان.«وسعها»
ب: نظارت دقيق بر كار و وظايف آنان. «كتاب ينطق بالحقّ»
ج: عدالت در تنبيه يا تشويق آنان. «و هم لا يظلمون»

آيه شماره 110 از سوره مبارکه اسراء
قُلِ ادْعُواْ اللّهَ أَوِ ادْعُواْ الرَّحْمَنَ أَيًّا مَّا تَدْعُواْ فَلَهُ الأَسْمَاء الْحُسْنَى وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلًا
بگو: نام اللّه را بخوانيد يا نام رحمان را، هر كدام را بخوانيد، پس بهترين نامها از آن اوست. ونمازت را خيلى بلند يا خيلى آهسته نخوان وميان اين دو، راهِ (معتدلى) را انتخاب كن.
نام‏هاى خدا، همه به يك حقيقت برمى‏گردد و عين ذات اوست. «ايّاًما تدعوا»
اسماى حُسنى‏ وبرترين صفات، مخصوص خداوند است. «فله الاسماء الحسنى»
چون از سويى خدا و كمالاتش بى‏نهايت است، و از سوى ديگر عقل و كلمات انسان محدود، بهترين راه آن است كه خدا را به نام‏هايى بخوانيم كه از خود او و قرآن گرفته‏ ايم، وگرنه انسان ممكن است به انحراف افتد واسم‏هاى نامناسب براى خدا بتراشد.«الاسماء الحسنى»
در دعا خواندن، انسان آزاد است كه خدا را به هر يك از نام‏هايش كه مى‏خواهد، بخواند. «ايّاًما تدعوا…»
در همه‏ ى نام‏هاى خدا، بهترين معانى و مقدّس‏ترين مفاهيم به كار رفته است. «فله الاسماء الحسنى»
اسلام، دينى ميانه و معتدل است، حتّى قرائت نمازش بايد با صدايى ميانه باشد. «وابتغ بين ذلك سبيلاً»
اسلام، غير از نيّت و عمل، به شيوه و كيفيّت عمل هم نظر دارد. نماز بايد روى آداب خاصّ خوانده شود. «لاتجهر، لاتخافت، اِبتَغ بين ذلك»

آيه شماره 36 از سوره مبارکه اسراء
وَلاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولًا
و از آنچه به آن علم ندارى پيروى مكن، چون گوش و چشم و دل، همه‏ى اينها مورد بازخواست قرار خواهد گرفت.
زندگى بايد براساس علم واطلاعات صحيح ومنطق وبصيرت باشد. «لاتقف ما ليس لك به علم»
بازار شايعات را داغ نكنيم و با نقل شنيده‏هاى بى‏اساس، آبرو و حقوق افراد را از بين نبريم. «لا تقف …»
قرآن بساط ساحران، كاهنان و پيش‏گويان را كه مردم ساده‏لوح را دور خود جمع مى‏كنند، بر هم مى‏زند. «لاتقف ما ليس لك به علم»
در قيامت، از باطن و نيّات هم بازخواست مى‏شود. «الفؤاد»
ايمان به قيامت وحسابرسى خداوند، عامل پيدايش تقواست. «كلّ اولئك كان مسئولا»
بهره‏بردارى صحيح نكردن از جسم و امكانات، مؤاخذه خواهد داشت. «كلّ اولئك كان مسئولا»

آيه شماره 25 از سوره مبارکه اسراء
رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمْ إِن تَكُونُواْ صَالِحِينَ فَإِنَّهُ كَانَ لِلأَوَّابِينَ غَفُورًا
پروردگارتان به آنچه در درون شماست، آگاه‏تر (از خودتان) است. اگر صالح باشيد، قطعاً او آمرزنده توبه كنندگان است.
صلاحيّت‏ها مربوط به درون و انگيزه‏هاست. «فى نفوسكم ان تكونوا صالحين»
اگر دل و درون، صاف و صالح باشد، دَر توبه باز است. «تكونوا صالحين… للاوّابين غفوراً»
توبه‏ى خود را با انابه‏ى پى درپى انجام دهيم. «اوّابين»
خداوند بخشاينده است، امّا شرط برخوردارى ما از مغفرت الهى، توبه است. «ان تكونوا صالحين … للاوّابين غفوراً»
عفو و بخشش الهى از شئون ربوبيّت اوست. «ربّكم… غفوراً»
يكى از نشانه‏هاى صالح بودن انسان، توبه كردن است. «ان تكونوا صالحين… للاوّابين»
گاهى از افراد صالح نيز لغزشى سر مى‏زند، كه البتّه بايد اين كوتاهى‏ها را با توبه جبران كرد. «ان تكونوا صالحين… اوّابين»

آيه شماره 23 از سوره مبارکه اسراء
وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا
پروردگارت مقرّر داشت كه جز او را نپرستيد و به پدر و مادر نيكى كنيد. اگر يكى از آن دو يا هر دو نزد تو به پيرى رسيدند، به آنان «اُف» مگو و آنان را از خود مران و با آنان سنجيده و بزرگوارانه سخن بگو.
فرمانِ نيكى‏به والدين مانند فرمانِ توحيد، قطعى ونسخ‏نشدنى است.«قَضى‏»
احسان به والدين در كنار توحيد و اطاعت از خداوند آمده است تا نشان دهد اين كار، هم واجب عقلى و وظيفه‏ى انسانى است، هم واجب شرعى. «قَضى‏ ربّك ألاّ تعبدوا اِلاّ ايّاه و بالوالدين احساناً»
در احسان به والدين، مسلمان بودن آنها شرط نيست. «بالوالدين احساناً»
در احسان به پدر و مادر، فرقى ميان آن دو نيست. «بالوالدين احساناً»
احسان، بالاتر از انفاق است و شامل محبّت، ادب، آموزش، مشورت، اطاعت، تشكّر، مراقبت و امثال اينها مى‏شود. «بالوالدين احساناً»
هرچه نياز جسمى وروحىِ والدين بيشتر باشد، احسان به آنان ضرورى‏تر است. «يبلغنّ عندك الكبر»
پدر و مادر سالمند را به آسايشگاه نبريم، بلكه نزد خود نگهداريم. «عندك»
وقتى قرآن از رنجاندن سائل بيگانه‏اى نهى مى‏كند، «امّا السائل فلا تَنهَر» تكليف پدر و مادر روشن است. «فلا تَنهَر هما»
هم احسان لازم است، هم سخن زيبا و خوب. «احساناً … قل لهما قولاً كريماً» (بعد از احسان، گفتار كريمانه مهم‏ترين شيوه‏ى برخورد با والدين است.)
در احسان به والدين و قول كريمانه، شرط مقابله نيامده است. يعنى اگر آنان هم با تو كريمانه برخورد نكردند، تو كريمانه سخن بگو. «وقل لهما قولاً كريماً»

 آيه شماره 99  از سوره مبارکه نحل
إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
البته شيطان را بر كسانى كه ايمان آورده و بر پروردگارشان توكل مى‏كنند، غلبه و سلطه‏اى نيست.
شيطان به سراغ همه مى‏آيد، امّا در همه تأثيرگذار نيست. «ليس‏له سلطان على الّذين آمنوا»
ايمان و توكّل، قلعه‏اى است كه انسان را از آسيب ‏پذيرى حفظ مى ‏كند. «ليس له سلطان على الّذين آمنوا»
پناه بردن به خداوند، نشانه‏ ى ايمان به او و توكّل بر اوست. «فاستعذ باللَّه … امنوا و على ربّهم يتوكّلون»

آيه شماره 90  از سوره مبارکه نحل
إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِيتَاء ذِي الْقُرْبَى وَيَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
همانا خداوند (مردم را) به عدل و احسان و دادن (حق) خويشاوندان، فرمان مى‏دهد و از كارهاى زشت و ناپسند و تجاوز، نهى مى‏فرمايد او شما را موعظه مى‏كند باشد كه متذكر شويد.
آيا خداوندى كه انسان‏ها را به عدل و احسان دعوت مى‏كند، مى‏شود كه خود عادل نباشد! «ان اللَّه يأمر بالعدل و الاحسان»
عدل واحسان در كنار هم جاذبه دارد، وگرنه مقرّرات خشك، دلها را التيام نمى‏دهد. «يأمر بالعدل و الاحسان» (عدل، مقدار واجب واحسان، مقدار مستحبّ است)
در احسان، رسيدگى به بستگان و صله رحم اولويّت دارد. «الاحسان و ايتاء ذى‏القربى»
امر به معروف، بر نهى از منكر مقدّم است و عدل، بر احسان. «يأمر بالعدل و الاحسان … و ينهى»
امر به معروف و نهى از منكر بايد در فضاى صفا و محبّت و در قالب موعظه و خيرخواهى باشد. «يأمر … ينهى …يعظكم»
آمرين به معروف نبايد از مردم انتظار پذيرش صددرصد داشته باشند. «لعلّكم تذكّرون»
مردم فطرتاً به عدل واحسان گرايش دارند واز فحشا ومنكر متنفرّند، ليكن وسوسه ‏ها و غرايز موجب غفلت او مى‏باشند كه بايد با تذكّر آنان را متذكّر نمود. «لعلّكم تذكّرون»
در نهى از منكر بايد ابتدا گناهان رسوا را جلوگيرى كرد، همان گونه كه در امر به معروف بايد ابتدا به واجبات سفارش كرد. «يأمر بالعدل … ينهى عن‏الفحشاء»
سفارش به عدل و نهى از فحشا، سنّت ابدى خداوند است. «يأمر … ينهى … يعظكم» (فعل مضارع نشانه استمرار است)

آيه شماره 48 از سوره مبارکه نحل
أَوَ لَمْ يَرَوْاْ إِلَى مَا خَلَقَ اللّهُ مِن شَيْءٍ يَتَفَيَّأُ ظِلاَلُهُ عَنِ الْيَمِينِ وَالْشَّمَآئِلِ سُجَّدًا لِلّهِ وَهُمْ دَاخِرُونَ
آيا چيزهايى را كه خداوند آفريده نديده‏اند كه چگونه از راست و چپ سايه‏هايشان مى‏گسترد و در حال سجده، فروتنانه خضوع دارند.
نه فقط خود اشياء، بلكه آثار و لوازم و خواص اشياء، همچون سايه آنها، در برابر خداوند خاضعند. «ظلاله … سجّداً»
مطالعه در آفريده‏هاى الهى و تغييرات آنها، يكى از سفارش‏هاى قرآن است. «او لم يروا الى ما خلق اللَّه …»
اگر اشياى هستى، حتى سايه آنها، در برابر خداوند ساجد وخاضعند، چرا بشر نباشد. «سجداً … داخرون»
سجده وتسبيح هستى از روى شعور است، گرچه ما آنرا درك نمى‏كنيم. «هم داخرون»

آيه شماره 28  از سوره مبارکه رعد
الَّذِينَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ
هدايت شدگان) كسانى هستند كه ايمان آورده و دلهايشان به ياد خدا آرام مى‏گيرد. بدانيد كه تنها با ياد خدا دلها آرام مى‏گيرد.
نشانه انابه واقعى، ايمان و اطمينان به خداست. «من اناب، الذين امنوا …»
ايمان بدون اطمينان قلبى، كامل و كارساز نيست. «امنوا وتطمئن قلوبهم»
ياد خدا با زبان كفايت نمى‏كند، اطمينان قلبى هم مى‏خواهد. «تطمئن قلوبهم بذكر اللَّه»
تنها ياد خدا، مايه‏ى آرامش دل مى‏شود. «بذكر اللَّه تطمئن القلوب»
امروزه دارندگان زر و زور و تزوير بسيارند ولى از آرامش لازم خبرى نيست.