زمين در چرخش خويش، هفتمين بشارت را از آسمان برگرفت و رداى سبز امامت را به غنچه‏اى ديگر از اين باغ ارزاني نمود. فرشته‏ها مابين زمين و آسمان در آمد و شد بودند؛ در همهمه آنان، نام مدينه شنيده مي شد، مدينه، اين خاك خورشيدخيز. خانه پيشواي ششم، كعبه آمال شده و انبوه فرشتگان آن را همچون نگين انگشتري، دربرگرفته بودند. از دودمان صداقت، مولودي متولد مي‏شد كه مجمع الانوار صادق آل عبا بود.
آري! كاظم (ع) كلمه نبود، يك جهان مقاومت و ايستادگي در برابر جبّاران زمانه بود، شكوهي وصف‏ ناپذير به بلنداي خورشيد و فريادي صاعقه‏ خيز بر هستي پليد طاغوتيان بود. شمشير علي(ع) در دست داشت و فرياد فاطمه(س) در حنجره، خون حسين(ع) در رگ‌هايش جاري و وجود عيني قرآن كريم بود، حركت‏هاي پرصلابتش در برابر زورمندان و تزويرگران زراندوز چون طوفان كوبنده‏اي روزگار را بر آنان سخت كرده بود و اينچنين بايد صلابت و مدارا را در سيره موسي بن جعفر(ع) آموخت.
امام موسي كاظم(ع) در هفتمين روز ماه صفر 128 ق در «ابواء» منطقه اي ميان مكه و مدينه چشم به جهان گشود. دو دهه نخست حيات خويش را در كنار پدر گذراند و از محضر ارزشمند وي علوم و اسرار امامت را آموخت. امام صادق(ع) در تاييد آگاهي هاي علمي و فقهي فرزند خويش چنين فرمود: ” توان علمي او به اندازه اي است كه اگر از تمام مضامين قرآني پرسش كني، با علم كافي كه دارد، پاسخ قانع كننده اي خواهد داد، او كانون حكمت، معرفت و انديشه است.”
نشر فقه جعفري كه از زمان حضرت صادق(ع) و پيش از آن در زمان امام محمد باقر(ع) آغاز و عملي شده بود، در زمان امام موسي كاظم(ع) به اوج خود رسيد تا مردم بيش از پيش با حقايق مكتب جعفري و خط مستقيم امامت آشنا گردند.
در سيره امام كاظم(ع) حق گرايي و باطل ستيزي از جايگاه ويژه اي برخوردار بود. آن حضرت با وجود شكنجه هاي بسيار دست از حق گويي برنداشته و هرگز با باطل كنار نيامد. امام(ع) در زندان بارها خداي بزرگ را سپاس گفته و مي فرمود: “خدايا تو براحوال من آگاهي و مي داني كه هميشه از درگاهت تقاضا داشتم تا مرا در خلوتگاهي قرار دهي تا با فراغت بيشتر تو را عبادت كنم، تقاضايم را برآوردي، تو را شكر گويم.

http://publicrelations.tums.ac.ir/news/detail.asp?newsID=29654