زندگینامه علامه وحید بهبهانی
درگذشت علامه وحید بهبهانی
ولادت
محمدباقر اصفهانی معروف به وحید بهبهانی، در سال 1117 ق در اصفهان به دنیا آمد و در خانواده ای مشهور به دانش پرورش یافت. پدرش علامه بزرگ ملامحمد اکمل که عالم و در زهد و ورع و تقوا بی نظیر بود، از نوادگان شیخ مفید رحمه الله و مادرش نوه دختری علامه مجلسی اول بود. علامه بهبهانی از سوی آقاسیدمحمد طباطبایی اصفهانی، «وحید عصر» لقب گرفت و به دلیل اقامتی طولانی در شهر بهبهان، او را «وحید بهبهانی» خوانده اند و به لقب های دیگری، همچون «استاد اکبر»، «استاد کل»، «علامه ثانی» و «محقق ثالث» مشهور است.
تحصیلات
علامه محمدباقر بهبهانی مقدمات، ادبیات، حدیث و معقول را نزد پدرش و دیگر استادان بزرگ اصفهان فراگرفت. پس از درگذشت پدرش در سال 1135 ق به نجف اشرف هجرت نمود و در محضر بزرگانی چون سیدمحمد طباطبایی بروجردی و سیدصدرالدین رضوی قمی همدانی، به کسب علوم نقلی و عقلی پرداخت و در اندک زمانی مدارج عالی علوم اسلامی را طی کرد و به مقام والایی از علم و کمال رسید. آن گاه برای خدمت به جهان تشیع نجف اشرف را به قصد بهبهان ترک کرد.
باگشت به کربل
وی پس از سی سال پراکندن عطر حضورش در بهبهان و ارشاد مردم و تدریس و اقامه نمازجماعت در آن دیار، در 1159 ق راهی عتبات عالیات شد. او ابتدا به نجف اشرف رفت، اما در محافل علمی استادان آن جا چیز تازه ای که بر دانش و معلوماتش بیافزاید، نیافت. از این رو به سوی کربلا ره سپرد تا در پرتو عنایات سالار شهیدان، امام حسین علیه السلام نهضت اصلاحی و انقلاب فرهنگی خویش را در آن جا ادامه دهد. علامه مامقانی صاحب تنقیح المقال چنین نقل می کند: «وحید بهبهانی از بهبهان به نجف هجرت کرد و در درس استادان نجف حاضر شد. چون خود را از درس آنان بی نیاز دید، به کربلا رفت …».

