یاران خراسانی

سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

***

در بزم وصال تو نگویم زکم و بیش

چون آینه خو کرده به ویرانی خویشم

***

لب باز نکردم به خروشی و فغانی

من محرم راز دل طوفانی خویشم

***

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمریست پشیمان زپشیمانی خویشم

***

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان زگران جانی خویشم

***

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

***

هر چند امین، بسته دنیا نیم اما

دلبسته یاران خراسانی خویشم

حضرت آیه الله خامنه ای

http://www.aviny.com/Occasion/ahlebeit/imamreza/Veladat/82/rahbar.aspx

زائری بارانی ام آقا به دادم می رسی ؟

بی پناهم ، خسته ام ، تنها ، به دادم می رسی ؟

گر چه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم

ضامن چشمان آهوها به دادم می رسی ؟

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام

هشتمین دردانه زهرا به دادم می رسی

السلام علیک یا امام الرئوف!

سلام بر تو که مهربانی هایت از شمار زائران انبوهت بسیار بیشتر است.

امروز، سلام اشکبار ما با سوختن «اباصلت» همراه شده است.

http://www.rouzegareno.ir/fa/news/66250

به گزارش ایسنا،متن پیام حجت‌ا‌لاسلام والمسلمین شهیدی به مناسبت روز بصیرت و میثاق امت با ولایت بدین شرح است:

باسمه تعالی

ولایت شاخص محکمی است که متشابه ندارد تا صف حق و باطل را بر مؤمنان مخلص بنمایاند.تاریخ بر گردونه تکرار می‌گردد و عبرت‌اندوزان‌اند که در مهلکه تردید، چشم بصیر می‌گشایند. آنان که بر حبل ولایت اعتماد می‌کنند، سرافراز به بصیرت از آزمون بلا بیرون آیند. این سرافرازی را به بهای نهیب زدن بر نفس متکبر و ذبح کردن عافیت فانی به ولایتمداران می‌بخشند.

از این منظر؛ ملت ایران در تکرار پرشکوه آگاهی جمعی خود باز هم به حضور در صف عاشوراییان زمان و ولایت‌مداری ثبات قدم یافت تا به فخر سرافرازی و رستگاری نائل آید. راز پر فتوح این سعادت را در پاسداشت خون شهدا و صلابت ایثارگران می‌جوییم و امروز بار دیگر در آستانه حماسه باشکوه 9 دی،روز بصیرت و میثاق امت با ولایت، یاد و خاطره جمله شهیدان و جانبازان ولائی را گرامی می‌داریم و با مقتدای فرزانه خود تجدید بیعتی به امتداد خط سرخ شهادت می‌نمائیم.

http://isna.ir/fa/news/92100804610/

جبرئيل و نقش انگشتر

زيد بن علىّ از پدرش امام سجّاد زين العابدين عليه السلام حكايت نمايد:
روزى پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله ، انگشتر خود را به امام علىّ بن ابى طالب عليه السلام داد و فرمود: اين انگشتر را نزد حكّاك برده ، به او بگو كه بر نگين آن : ((محمّد بن عبداللّه ))
نوشته شود.
اميرالمؤ منين علىّ عليه السلام آن انگشتر را گرفت و پيش حكّاك برد واظهار داشت : بر نگين اين انگشتر نقش كلمه ((محمّد بن عبداللّه )) حكّاكى كَنْده كارى نما.
حكّاك آن را پذيرفت وليكن در هنگام كار، دست و قلم او خطا رفت و به جاى آن نقش ((محمّد رسول اللّه )) نوشته شد.
هنگامى كه امام علىّ عليه السلام خواست انگشتر را بگيرد، دقّت نمود؛ و چون ديد نقش ، غير از چيزى است كه دستور داده بود، به او فرمود: من چنين موضوعى را نگفته بودم .
حكّاك اظهار داشت : بلى ، صحيح مى فرمائى ؛ وليكن دستم به اشتباه رفت .
پس حضرت آن انگشتر را گرفت و نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آورد واظهار داشت : يا رسول اللّه ! حكّاك آنچه را گفته بودم ، انجام نداده ومدّعى است كه دستش خطا رفته است .
در اين لحظه پيامبر خدا آن انگشتر را گرفت و پس از دقّت بر آن فرمود: اى علىّ! من محمّد بن عبداللّه هستم ، پس چرا ((محمّد رسول اللّه )) نوشته شده است و سپس انگشتر را به دست مبارك خود نمود؛ و چون صبح شد و بر انگشتر نگاه كرد، ديد زير آن نوشته شده است : ((علىّ ولىّ اللّه )).
پس به همين جهت تعجّب حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فزونى يافت ، در همين بين جبرئيل امين عليه السلام نازل شد و رسول خدا جريان را براى او بازگو نمود.
جبرئيل در پاسخ اظهار داشت : آنچه را كه تو خواستى نوشته شود گفتى ؛ و آنچه را كه ما خواستيم نوشتيم .

نوگل من به خدا مظلوم است                                                   حسن از زهر جفا مسموم است

حسنم هیچ کسی یار نداشت                                                    حسنم هیچ مددکار نداشت

حسنم بس که ز غم ناله نمود                                                      طشت را پر ز گل لاله نمود